Lisanne gooit de handdoek
Na de verschrikkelijke ongelukken met Christijn Groeneveld, Jane Ravestein en Martin van de Poll is het begrip drama even in een ander perspectief komen te staan.
Toch ben ik zo vrij de beslissing van een groot schaatstalent als Lisanne Soemanta om te stoppen met schaatsen een persoonlijk drama te noemen. Volgende maand is het twee jaar geleden dat er bij haar iets definitief geknakt moet zijn, nadat zij kerst 2012 als eerste over de finish was gekomen bij het NK Kunstijs op de Vechtse banen.
Soemanta werd geen Nederlands kampioen. Ze kwam in de laatste meters te vallen, gleed over de streep, werd terug gezet naar de derde plaats en moest de eer laten aan Rixt Meijer.
Lisanne Soemanta werd slachtoffer van een idiote beslissing. Ze had de schijn tegen dat ze zich opzettelijk had laten vallen en louter en alleen vanwege dat vermoeden werd ze gedeklasseerd. Geen rechter in Nederland zou het in zijn hoofd halen om iemand aan zo’n dun draadje op te hangen.
Arbitrage en hoger beroep leidden tot niets en van een rechtszaak kwam het uiteindelijk niet. Soemanta pakte haar verlies. Ze rechtte haar rug en was vast van plan om sportief terug te slaan. Maar zo ver is het nooit gekomen.
Terwijl op diezelfde Vechtse banen Rixt Meijer een mooie overwinning boekte in de derde marathon van dit seizoen, vertelde Lisanne’s ploegleider Gerrit Bakker dat ze hem de afgelopen week had opgebeld en meegedeeld dat ze besloten had definitief met marathonschaatsen te stoppen.
Na de kerstdagen van 2012 is het in haar hoofd nooit meer helemaal goed gekomen en ook andere privé problemen hebben het er kennelijk niet eenvoudiger op gemaakt dat onrecht van toen te accepteren. Op het ijs lukte het steeds minder, de echte motivatie was er niet meer.
En wat ze zich voor dit nieuwe seizoen ook had voorgenomen, het zat er niet meer in. Over en uit.