Ik heb iets met moeders
Natuurlijk imponeerde de Beer van Gramsbergen met zijn fantastische eindsprint in de openingswedstrijd van het seizoen op de Jaap Edenbaan.
Wis en waarachtig is het fabelachtig hoe die frêle Irene Schouten elke keer weer als een duveltje uit een doosje op de meet de gedoodverfde favorieten te slim af is.
Prachtige hoogtepunten van top-atleten in een kleine sport, die mij in bijna tien jaar zo lief is geworden.
Maar het liefst zijn me toch de trouwe moeders van al die topsporters, die er altijd weer zijn om hun kinderen langs de baan te steunen en aan te moedigen.
Zoals de moeder van Kimberly Muusse. Altijd zie je haar met haar man als stille steun voor hun dochter, die twee seizoe- nen terug dan eindelijk die grote uitslag boekte en op het podium stond bij het ONK op de Weissensee.
Zoals moeder Femmie van Elma, Bob en Bart de Vries, die er al die jaren nooit tegenop zag vanuit Friesland in weer en wind naar alle uithoeken van het land te rijden om dicht bij haar schaatsende en skeelerende kinderen te zijn.In de stromende regen langs de Jaap Eden baan was ze er ook nu weer.
Maar het mooiste en ontroerendste moment op zo’n avond is om te zien hoe in dat beestenweer de zo ernstig zieke moeder van Sjoerd en Mariska Huisman er in een rolstoel toch bij wil zijn voor haar zoon en ongetwijfeld denkt aan haar dochter die zich in Deventer wil kwalificeren voor de NK afstanden.
Dan past slechts zwijgen in bewondering.