Het pak van oma Hoolwerf
De nationale opwinding over het schaats- pak voor Sotsji was inmiddels geluwd en in Utrecht liep Erben Wennemars weer in zijn gewone marathon-kloffie.
De meest inspirerende kleding zat echter op de tribune. De prachtige Spakenburg- se klederdracht van oma Hoolwerf, de grootmoeder van Evert. Het mega-talent in de1ste Divisie, van wie het marathon- schaatsen nog jaren plezier kan beleven. Oma – niet meer zo bijster goed ter been – was niet voor niets gekomen, want haar kleinzoon boekte met ogen- schijnlijk gemak zijn tweede overwinning.
Al jaren staan de Hoolwerfjes model voor het familiegevoel in het marathonschaat- sen.Ze hebben een bedrijf in de bouw waar hard moet worden gebikkeld, maar al veel duur verdiende centjes naar het marathon- schaatsen zijn gegaan. Naar hun eigen damesploeg bijvoorbeeld, onder leiding van oud-schaatsster Neeke Smit, net als haar man ondertussen succesvol fotograaf.
Vader Willem en moeder Jolanda waren er altijd. De kinderen groeiden bijna op langs het ijs, waar de kleine Evert stoer met de enorme telelenzen van het fotografenecht- paar zeulde en vooral gretig keek en luisterde. Inmiddels kijkt hij niet meer door een lens naar het podium, maar staat er zelf op en zijn de telelenzen op hem gericht. Vader Willem is voorzichting: het kan met talent ook maar zo veel te hard gaan. Het is bij de Hoolwerven vooral: doe maar gewoon.
Evert sjouwt de speciale stoel voor oma de trap af en zelf schuifelt de imposante vrouw in klederdracht voetje voor voetje naar beneden. Ze legt het de buitenstaander geduldig uit: “Dit noemen ze nou het jakje en wat eronder zit heet de kraplap”.