Een held van veertig
Het marathonschaatsen heeft nieuwe helden nodig.
Het was de onzinnigste reactie, nadat ik mij hardop had afgevraagd of marathon- schaatsen op kunstijs nog wel zo leuk is als een wedstrijd tactisch wordt dicht- getimmerd, het publiek naar honderd rondjes kijkt waarin nauwelijks iets gebeurt en er een kwartiertje overblijft voor de echte strijd.
Maar gebrek aan helden, daar ligt het natuurlijk niet aan. Helden zijn ze in de top van het marathonschaatsen allemaal. Alleen is er een handvol mannen die beter is dan de rest. Zo veel beter, dat die rest toch een beetje voor spek en bonen mee doet. Helden blijven ze.
Inmiddels is hij veertig, mijn bescheiden, onopvallende held. Elke week nog trouw van de partij. Met de meeste overwinnin- gen ooit een erelijst waar niemand aan kan tippen.
Je zult hem er nooit over horen. Niet over zijn hoogtepunten en niet over zijn dieptepunten, waarin hij zichzelf ook tegenkwam en niet te benijden was.
Hij was vooral ook de ‘uitvinder’ in het peloton, de eerste die ooit op klap- schaatsen de Elfstedentocht reed, de man van de 3D-schaats, het haaienpak, het vogelpak, de kluunschoen, de wisselschaats en de warmteschaats, waarbij een elektrisch elementje de onderkant van het glij-ijzer verwarmde. Zo kwam er onder het ijzer een dun laagje water en moest de schaats sneller glijden.
Meer in de rol van knecht dan van gedoodverfde winnaar rijdt hij dit seizoen weer de sterren van de hemel. In Dronten stond hij zelfs weer op het podium. Wat een man. Hup Jan Maarten!