De les van Thialf
Oh ja, er was iets gebeurd in de Eerste Divisie en bij de dames was het ook niet helemaal goed gegaan, toch? Maar verder waren het mooie wedstrijden geweest in Heerenveen en ja ongelukjes horen nu eenmaal bij het marathonschaatsen.
Het wordt tijd voor een stevige wake up call, want zo normaal is het natuurlijk niet als er drie schaatsers op één avond naar een ziekenhuis in Groningen worden gebracht en dat er ook nog een in Leiden ligt, die maar net aan een rolstoel is ontkomen.
Na wat zich zaterdagavond heeft voorgedaan op Thialf, waar een 23-jarige jongen moest vechten voor zijn leven en een toevallige ambulancechauffeur als een reddende engel van de tribune kwam aanstormen, moeten echt alle lichten op rood worden gezet.
Het is iets te makkelijk om meteen met beschuldigende vingers te gaan wijzen of demagogisch te roepen ‘dat er zeker eerst doden moeten vallen’. Maar de situatie rond de veiligheid van de rijders is wel zeer acuut. Er is geen tijd voor stroperige onderzoekscommissies, die er maar weer een half jaar voor uit trekken en dan met een rapport komen, dat vervolgens in een onderste la verdwijnt.
Niks evalueren, morgen al beginnen om alle veiligheidsmaatregelen tegen het licht te houden, vragen stellen, conclusies trekken en knopen doorhakken.
Is het in orde met de snijvaste kleding? Kan het beter?
Zijn de pelotons niet te groot, gebeurt de doorstroming uit de gewesten naar de hoogste divisies wel op een verantwoorde manier en zijn de jonge talenten daar dan eigenlijk al wel aan toe?
Hoe zit het met de kwaliteit van de medische zorg langs de baan.? Goedwillende EHBO’ers, maar zijn die wel voldoende?
En als je met een gemiddelde van 47 km per uur rondrijdt, moet je in dit land overal een helm op hebben. Verplicht dus!